Abrazado o vento

...espérote no horizonte
alí onde resido, o horizonte,
eterno e infinito.
alí reencóntrome coa miña mirada perdida
o reflexo que soña
alí busco o mar, na ribeira mesma dos teus ollos
no extremo, sempre abrazado ao vento
como un viaxeiro eterno
alí fago o amor co teu reflexo, corpo a corpo,
entre as nubes volubles
a mercé dos raios rufians e benévolos
o horizonte firme e o meu desexo versátil
sóñanse toda a viaxe
levan o abrazo impaciente
perverso e sublime
do instante prolongado
…espérote no horizonte
alí onde amencen cada día os soños,
os teus ollos, a túa boca
para disolverme en ti.

Como o cristal crebado

Cando nun poema devén o perdido

e o verso asume o seu fracaso

ás veces, na letra

chove.

Cando o recordo ábrese sen remedio

alguén, en silencio, revolve

un café, e entón

chora.

ás veces, iso pasa nunha praia.

Porque a auga di moitas cousas.

Quixera que hoxe chegases dalgunha parte

porque chove

e sería bo

que mirando e cheirando o salitre

sintas a túa ausencia

como se sente un morto.

Eu estou aquí, como un peixe perdido

sin horizonte

mentres a choiva arrecia.

Esta mañá de maio o sol rómpese

como o cristal crebado

punzando o interior da man que aferra.

Hai viaxes dos que xamais se volve.

Alí onde a auga surca as cinzas

e os bidueiros cautivos,

na orixe mesmo

das palabras que forman os ríos

-siffffff sifffffss ishhhhhhfff-

o vento e o seu son

encérranse para sempre.

Alí onde é principio

e fin da memoria

o recordo.

Sucede onde as horas caen amodo

e ao camiñar os insectos debuxan

a choiva,

onde os camiños percorridos

pero tamén na fronteira

onde todo afástase

“o fulgor doutros días”.

Hai viaxes dos que xamais se volve.

É outro o que sempre regresa.

En metade da noite

Abrazando o ar Pintura de Balbi López 

Desde que te imaxino habito no insomnio

quedo co corazón naufrago na nada

en metade da noite
as mans

afundidas na tinta

onde non existen as certezas

só un poema a medio facer

:os poemas son tamén sinais a media luz

Os soños que comunicamos con xestos

para axitar ao aire sentimentos/ desexos/tolemias/

gústasme/parécesme diferente/ desexo coñecerte

esperanzas que van diante dun

:paredón e coraza

:antorcha e voo

como nun xogo de naipes

si unha cae

(só una)

caen as outras

saco ao azar

gústasme

e percórrote en penumbras buscando o alba

A choiva máis doce

Esta noite, podería beber dos teus beizos

a choiva máis doce do inverno,

ou bicalos, coa paixón que

só o amor sacia, ata que

a madrugada pínteos

coa súa cor.

Esta noite, podería aspirar dunha

soa vez o perfume

do teu corpo, e sentirte

dentro de mín, enchéndome

os pulmóns co aire máis

puro da primavera.

Esta noite, podería debuxar nos teus

ollos unha cascada de luz,

e verte deslizar sobre o azul

que un día creaches e que aínda

permanece nos meus ollos, co

brillo eterno do verán

Esa noite, podería abrazarte coa

miña pel, e sentir o contacto

suave dos teus seos, para

guiarme cando a madrugada

sepárenos, como un breve

sol de inverno.

Stone Gossard "Your Flames"

Os libros da memoría

Nalgún escondrixo a memoria

baleira os seus frascos. Somos

a néboa morta dos vales durmidos.

Os recordos desgaxanse

e espidos choran ao vento

temblorosos. Os libros

da memoría esperan lectores,

o desafio de escoller a frase

que nos presenta uns a outros.

A vida non existe

sen un desexo-linguaxe

que a impulse. Si alguén provoca

unha emoción, é o que basta

para desgarrar os sentidos.

O pincel da pintora

Pintura de Balbi López 

O sol do universo

asomado a unha caixa de acuarelas.

Os pinceles

os ollos, as cores

o rubor do pudor

o fulgor das estrelas

necesitan un pouco de tolemia. Paixón

entre a cor e a auga. Corazón e desexo.

(Eu sempre admirei aos poetas e ás poetisas como dicía Jorge Guillen; e ás pintoras e pintores que crean universos e soños)